آموزش معماري پايدار در ايران، موانع و گرايش ها

دانلود فایلمقاله حاضر درباره لزوم توجه به آموزش معماري پايدار در ايران و بررسي امکانات و موانع آن است. هدف اين آموزش دستيابي به آگاهي علمي درباره منابع محيطي، اصول اخلاقي، ارزش ها و مهارت ها در راستاي اهداف توسعه پايدار و مشارکت مردم در تصميم گيري ها است. در گذار از معماري متعارف به سري معماري پايدار، آموزش معماري نيازمند تحولي اساسي بوده و با موانع متعدد و ساختاري هم مواجه است. مشکلات برنامه ريزي آموزشي در دروس معماري پايدار شامل استفاده از منابع محيطي، حمل و نقل، مصالح ساختماني، جمع آوري و يکپارچه سازي سامانه هاي ساختماني و کاربري هاي چند منظوره و منطبق با ارزش هاي انساني مي شود. در ايران اين آموزش ها در تقابل با عادات جامعه قرار دارد و نيازمند هماهنگي ساختار مديريتي است. بررسي آموزش معماري پايدار در سه دانشگاه ايراني نشان داده که با وجود برخي کاستي هايي در اين آموزش نگرش دانشجويان جهت يافته و انگيزه کافي براي تغيير عملکرد ايجاد شده است. معماري خورشيدي که در دهه هفتاد ميلادي پس از بحران انرژي مورد توجه قرار گرفت. در ايران با اقبال بسياري از استادان روبرو شده است چنانکه آن را در برنامه آموزش خود قرار داده اند.

مطالب مرتبط