اشتباه رایج پژوهشگران در ذکر مشخصات فردی در مقاله (بخش 1)

اشتباه املایی در اسامی. بسیاری از پژوهشگران ایرانی و به طور کل غیر انگلیسی زبان در نوشتن املای انگلیسی نام خود روال ثابتی ندارند و شاید در هرجایی که لازم شده است تا نام خود را به انگلیسی بنویسند شیوه املایی متفاوتی را برگزیده‌اند. این یک اشتباه بسیار رایج در ذکر مشخصات فردی بر روی مقاله است. از جمله مشکلاتی که درله وجود دارد این است که فرض کنید شما مقالاتی را برای اخذ پذیرش در دانشگاه‌های خارجی نیاز دارید. مقالات را نگارش کرده‌ و به چاپ رسانده‌اید و اکنون قصد دارید آنها را به عنوان رزومه پژوهشی خود به یک دانشگاه ارسال نمایید. وقتی دانشگاه مذکور خارجی مقالات شما را رویت می‌کند مشخص می‌گردد که شما اسم خود را بر روی مقالات با املای متفاوت نوشته‌ای یا گاهی دیده شده است که پژوهشگر پسوند اسم خود را حذف می‌کند. باید بگوییم که به احتمال فراوان این مقالات از سوی دانشگاه یا نهاد مربوطه مورد پذیرش واقع نشوند؛ مخصوصاً اگر اسم لاتین درج شده روی پاسپورت شما نیز با همه اسامی مندرج بر روی مقالات شما متفاوت باشد! بنابراین، پژوهشگران می‌باید اولاً اسم دقیق و کامل خود را بر روی مقاله بنویسند و ثانیاً یک شکل املایی واحدی برای آن برگزینند تا متحمل زیان و ضرر نشوند.

مطالب مرتبط