گیوم آپولینر

گیوم آپولینر (به فرانسوی: Guillaume Apollinaire) با نام مستعار ویلهلم آلبرت ولادیمیر آپولیناریس دو وازکوستروویچکی (به فرانسوی: Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary Kostrowicki) (زاده ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در رم – درگذشته ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در پاریس) برجسته‌ترین شاعر نخستین دهه قرن بیستم میلادی در فرانسه به شمار می‌رود. یکی از نامدارترین اشعار او پل میرابو است که بارها به زبان فارسی ترجمه شده‌است. آپولینر همچنین نویسنده داستان‌های کوتاه و رمان‌های اروتیک بوده‌است. یکی از انواع شعری او کالیگرام (واژه ابداعی خود وی) بود. او را از پیشروان فراواقع‌گرایی می‌دانند.
در ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در شهر رم به دنیا آمد. در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۲ وی به آلمان سفر کرد و نزد یک خانواده آلمانی به عنوان معلم سرخانه مشغول به کار شد. در همین سال‌ها عاشق یک دختر انگلیسی شد. اما با جواب رد مواجه شد. غم و اندوه این عشق نافرجام را در اشعاری مانند «آواز فرد منفور» و «آنی» توصیف کرده است. بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷ اشعار و داستان‌های کوتاه خود در را مجلات مختلف فرانسوی به چاپ رسانید. در سال ۱۹۱۱ وی متهم به دزدی از موزه لوور شد به همین علت به مدت یک هفته زندانی شد.سال ۱۹۱۳ دیوان شعر خود به نام «الکل» را به چاپ رساند. در کتاب الکل از زیبایی فصل‌ها، غم‌ها، احساسات و حالت‌های روحی خود سخن گفته است به همین علت او را می‌توان آخرین رمانتیک قرن نامید. در سال ۱۹۱۴ با شروع جنگ جهانی به جبهه رفت اما سرودن شعر را ترک نکرد. جنگ برای او یک فرصت استثنایی شد تا بتواند «فرانسوی واقعی» را توصیف کند. گیوم آپولینر در طول زندگی کوتاه خویش با چندین سبک هنری همزمان شد. او مصادف با ضعف سمبولیسم پس از آن معاصر کوبیسم و طلایه دار سورئالیسم (فراواقع گرایی) شد. در واقع او اولین کسی است که واژه «سورئالیسم» را ابداع کرد و از مروجان این سبک بود. آپولینر چه از نظر ظاهری و چه از نظر محتوا تحت تأثیر کوبیسم بود. با پیکاسو نقاش مشهور این سبک دوستی نزدیکی داشت. این دوستی باعث شد که او مبتکر نوعی کار ادبی – هنری به نام کوبیسم ادبی شد. نقاشی کوبیسم نوعی سبک است که در آن نقاش با اشکال هندسی تصویر سازی می‌کند و سایه‌ها را در کار خود محو می‌کند. آپولینر نیز چون اشعار خود را به اشکال مختلف مانند کروات، انگشتان، قلب، حروف الفبا و … می‌نگاشت و نقطه گذاری و علام تها را از آنها حذف می‌کرد وی را خالق کوبیسم ادبی می‌نامند. با این کار وی متون را نسبت به وزن و ریتم انعطاف‌پذیر تر کرده است. مضامین و رموز اشعار آپولینر به راحتی از روی شکل ظاهری آنها قابل کشف است. در واقع اینگونه اشعار وی نوعی اندیشه نگاری به شمار می‌آید. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در حالی که به علت ضعف از زخم‌هایی که در جنگ برداشته بود و بر اثر همه‌گیری ۱۹۱۸ آنفلوآنزای اسپانیایی در پاریس از دنیا رفت. «الکل‌ها» مجموعه اشعار آپولینر بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۳ است و «کالیگرام‌ها» که اشعار «جنگ و صلح» هستند مهمترین آثار وی هستند.

آثار

الکل‌ها
کالیگرام‌ها
زن نشسته
شاعر مقتول
پستان‌های تیرزیاس
نقاشان کوبیست
مرتد و شرکا

به روایتی دیگر با نوشته ای به نام کوبیستم ترجمه اميد نيك فرجام

گيوم آپولينر (۱۹۱۸ _ ۱۸۸۰)، شاعر و مقاله نويس فرانسوي، يكي از تأثيرگذارترين شخصيت هاي جنبش آوانگارد پاريس در دو دهه آغازين قرن بيستم بود. او بلافاصله پس از ظهور كوبيسم به لحاظ فكري بر اين سبك تأثير فراوان گذاشت. اين مقاله كه آپولينر در آن ميان كوبيسم و سنت امپرسيونيستي _ فوويستي به لحاظ كيفيات بصري و بنيادي آنها تمايز قائل شده اولين بار به عنوان بخشي از بررسي او از «سالن دوتوم» در ۱۹۱۱ منتشر شد.

در اتاقي كوچك، اتاق شماره ۸، آثار تعداد انگشت شماري نقاش قرار دارد كه با نام كوبيست معروف شده اند. برخلاف تصور عموم، كوبيسم هنر نقاشي و طراحي همه چيز به شكل مكعب نيست.در سال ۱۹۰۸، پيكاسو تعدادي تابلو به نمايش گذاشت كه در آنها چند خانه با خطوط محكم و ساده كشيده بود و اين خطوط چون شكل مكعب را به ياد مردم آورد جوان ترين مكتب نقاشي ما با نام كوبيسم شناخته شد. اين مكتب از همين آغاز بحث هاي پرشوري به راه انداخته است. كوبيسم را به هيچ وجه نمي توان آموزه اي نظام مند دانست، اما مي توان آن را مكتب دانست، چرا كه نقاشان پيرو آن مي خواهند با بازگشت به سوي اصول اوليه خط و الهام هنر خود را دگرگون كنند، درست مثل فوويست ها و بسياري از كوبيست ها كه خود زماني فوويست بودند، كه به اصول اوليه رنگ و تركيب بندي رجوع كردند.

با اين حال مردم كه به اندودهاي درخشان، اما عملاً بي شكل امپرسيونيست ها عادت كرده اند در نگاه اول از به رسميت شناختن برداشت هاي بصري كوبيست هاي ما سرباز زدند. مردم از ديدن كنتراست ميان اشكال تاريك و روشن بهت زده شدند، چون فقط به ديدن نقاشي هاي بدون سايه عادت داشتند. در واقع آنها از ديدن آن چيزي سرباز زده اند كه در آن تركيب بندي هاي بزرگ كه از آثار پيش پاافتاده هنر معاصر فراتر مي روند نهفته است: هنري اصيل و باشكوه و متعادل كه آماده است به سوژه هاي بزرگي بپردازد كه امپرسيونيست ها اصلاً آمادگي اش را ندارند. كوبيسم، چه مردم بخواهند و چه نخواهند، واكنشي ناگزير است كه آثاري بزرگ پديد خواهد آورد. آيا لحظه اي مي توان باور كرد كه تلاش هاي انكارناپذير اين هنرمندان جوان عقيم و بي نتيجه باقي بماند؟ من مي خواهم حتي از اين هم فراتر بروم و بي آنكه ديگر استعدادهاي حاضر در سالن دوتوم را ناديده و دست كم بگيرم، مي گويم كوبيسم اصيل ترين و باشكوه ترين گرايش در هنر امروز فرانسه است.

مطالب مرتبط