انواع داوری مقالات

داوری یک سو کور ( Single blind review ) : در این نوع داوری، نام داوران برای نویسندگان مشخص نیست. این روش، رایج ترین روش داوری مقالات است.

مزایا : گمنام بودن داور این اجازه را می دهد که تصمیم گیری در باره مقاله به صورت مستقل انجام گیرد و از نویسندگان متاثر نشود.

معایب : نویسندگان احساس ترس می کنند که داورانی که در همان زمینه کار می کنند مقاله را رد کنند تا چاپ آن به تاخیر بیفتد و آنها بتوانند همان کار را زودتر چاپ کنند. همچنین، داوران ممکن است از گمنامیشان استفاده کنند و نظرها و ارزیابی غیر دقیق و غیر عملی در مورد کارهای نویسندگان ارایه دهند.

داوری دو سو کور ( blind review (Double : هم نویسندگان و هم داوران، گمنام هستند ( در ایران، عمدتا این روش است).

مزایا: ناشناس ماندن نویسنده، از هرگونه تورش داور ( برای مثال، در مورد کشور نویسنده، یا یک کار اختلاف برانگیز قبلی) جلوگیری می کند. همچنین، مقالات داوران برجسته، صرفا بر اساس محتوی مقاله تا شهرت نویسنده داوری میشود.

معایب: مشخص نیست که آیا مقاله واقعا می تواند همیشه، بویژه در حوزه های کاملا تخصصی کور بماند. داوران می توانند نویسندگان را بر اساس سبک مقاله، موضوع مقاله و خود ارجایی تشخیص بدهند

داوری باز ( Open Review ) : هم نویسندگان و هم داوران، مشخص هستند.

مزایا: بعضی از دانشمندان معتقدند که این نوع داوری، بهترین شکل داوری برای جلوگیری از توصیه های غیر ضروری و توقف سرقت ادبی است و همزمان داوری مشفقانه و عادلانه را گسترش می دهد.

معایب: بعضی ها معتقدند که این نوع داوری، خیلی واقعی نیست زیرا ادب و احترام یا ترس از مواخذه های بعدی سبب می شود که داوران نظرات واقعی خودشان را بیان نکنند. برای مثال، داوران جوان ممکن است از ترس به خطر افتادن آینده شغلی، نظرات واقعی خویشدر مورد مقالات نویسندگان مشهور، را بیان نکنند. مطالعات مستقل از این نظر تا حدودی حمایت می کنند.

مطالب مرتبط